گنجشکک درخت توام ،فصل بی کسی بر شاخه ی بلند دلت، لانه میکشم برشانه های وحشی طوفان نپاش مو ! من خود به پیچ وتاب غمت شانه میکشم ! . هرشاخه شاخه ی تو شده آشیان من ازوحشت صدای تبر جیغ می کشم بر ما مباد جدایی که ، شک نکن بر دست های سرد تبر تیغ می کشم ! . حالا بغل بگیر مرا حضرت درخت پاییز برگ و بال دلم را بهار کن … بر باد رفته از سر من عطر شانه ات با بوسه هات برسر من گل هوار کن !